Ω, μεγάλα μαύρα ράσα
Χρυσοί σταυροί και πετραχήλια
Ω, στα μάτια μας τα γράσα
και οι προσευχές στα χείλια.
Ω, μεγάλα μαύρα ράσα σας πληρώνουμε όλοι φέσι
Τον Ιούδα τον μπαγάσα τη δουλειά άφησε στη μέση

Θου κύριε το στόματί μου
Ήρθα μόνος μου δεν ήρθε το καλό μαζί μου
τριαντοχτώ περίπου χρόνια αξομολόγητος
βαπτισμένος με το ζόρι κι ασυγχώρητος
Από παιδί με πιάνανε στην εκκλησία στα πράσα
που φωτιά ήθελα να βάλω στου παπά τα ράσα.
Είχαμε σχέδιο για το παγκάρι του προφήτη Ηλία
να το σπάσουμε έξω απ το σχολειό να πάρουμε βιβλία.
Όμως, μας έπιασε η κουφάλα η παπαδιά
που έκλεβε πρόσφορα κρυφά μες στην ποδιά
και το κρυφόκανε με τον δεξιό τον ψάλτη
που εκείνος τα χε και με τον καντηλανάφτη.
Εντάξει, εγώ ήμουνα απ άλλη ενορία,
στην εκκλησία μας δρούσε άλλη συμμορία
παιδεραστίας και υπέρ ανεγέρσεως του ναού
νταβατζιλίκι σ άλλο ένα σπίτι του θεού.
Τις μυροφόρες θυμάμαι πίσω απ τα στασίδια
να προσεύχονται να βρέξει ο ουρανός αρχίδια
Μ αυτά και μ άλλα με πήρανε τα χρόνια
μέχρι που είδα παπά στο γάμο μου ρε σαν τα χιόνια
κι ευτυχώς που μου έδωσε τις ευλογίες του
χαλάλι τα λεφτά με τις υγείες του.
Κι αφού δεν έκανα ποτέ αίτηση αθανασίας
γουστάρω δήμευση περιουσίας της εκκλησίας.

Ω, μεγάλα μαύρα ράσα

Ω, στα μάτια μας τα γράσα

Ω, μεγάλα μαύρα ράσα

Τον Ιούδα τον μπαγάσα

Μη κρατάτε κακία όμως στο Θεό,
το μαγαζί έχει τρεχάματα είναι πολυεθνικό,
πού να γνωρίζει κι αυτός όλους τους συνεργάτες του
κι αυτός κοιτάει να διώξει το βάρος απ τις πλάτες του.
Άλλοι λαμόγια κι άλλοι στην προσευχή ως το βράδυ.
Άλλοι professionals ή στου Μεσαίωνα το σκοτάδι.
Καλά όλα αυτά, αλλά για τα μοναστήρια τους
αλλιώς θ ακούνε μια ζωή τα ασιχτήρια τους.
Δεν είναι ο λαός το παιδί για τα θελήματα
έχει τα ζόρια του μύρια προβλήματα
αν μας κυκλώσουν κι οι σκιές με τα μεγάλα μαύρα ράσα
άντε βγάλε από τα μάτια μας τα γράσα.
Και ας τελειώνουμε επιτέλους με τα τάματα
στο κεφάλι μας κρυμμένα όλα τα θαύματα
με τους σάπιους ούτε στιγμή απ τη ζωή μας
που μια την έχουμε να ναι δική μας
όσο για το θέμα μου ας το διευθετήσουνε
έτσι για φόρο τιμής ας μ’ αφορίσουνε
κι όταν ψοφήσω μη με διαβάσουνε
οι φίλοι μου οι αριστεροί απ τη ζήλια τους να σκάσουνε.

Ω, μεγάλα μαύρα ράσα
Χρυσοί σταυροί και πετραχήλια
Ω, στα μάτια μας τα γράσα
και οι προσευχές στα χείλια.
Ω, μεγάλα μαύρα ράσα σας πληρώνουμε όλοι φέσι
Τον Ιούδα τον μπαγάσα τη δουλειά άφησε στη μέση

(Active Member – Μαύρα Ράσα)

Η μαύρη γάτα, το τυχερό δολλάριο, η Τρίτη και 13, και πολλά – πολλά – άλλα τέτοια όμορφα. Προκαταλήψεις, ομορφιές που κάποιοι τις έχουν πολλές, κάποιοι άλλοι όμως ελάχιστες. Ας δούμε πως συμπεριφέρεται το πουλί που αναπαριστά το Άγιο Πνεύμα σύμφωνα με την επίσημη θρησκευτική διδασκαλία του Έθνους μας.

Ο Dawkins αναφέρει τη μελέτη του Skinner με τα περιστέρια, η οποία σύμφωνα με τον skinner, υποδεικνεύει πως η δεισιδαιμονική συμπεριφορά υπάρχει και σε άλλα θηλαστικά. Σαφώς το πείραμα έγινε προ άνω του μισού αιώνα, και δε γνωρίζω τι επακολούθησε στο συγκεκριμένο χώρο της ψυχολογίας, αλλά είναι το λιγότερο εντυπωσιακό.

Δεν ξέρω τι συμβαίνει, αλλά κάθε φορά που βλέπω κάποιο λευκό να με πλησιάζει, αγχώνομαι. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά δυνατά, κι αμέσως αρχίζω ν’ αναζητώ μια οδό διαφυγής και τρόπους να υπερασπιστώ τον εαυτό μου. Τι γυρεύω σ’ αυτό το σημείο της πόλης μετά τη δύση του ηλίου; Μα δεν είχε πάρει το μάτι μου τις ύποπτες συμμορίες λευκών που καραδοκούσαν σε όλες τις γωνίες, πίνοντας Starbucks και φορώντας τα χρώματα της συμμορίας τους τιρκουάζ της Gap ή μοβ του J. Crew; Τι ηλίθιος που είμαι! Τώρα ο λευκός πλησιάζει πιο κοντά, όλο και πιο κοντά -και τότε- ουφ! Με προσπερνάει χωρίς να με πειράξει, κι αναστενάζω από ανακούφιση.

Οι λευκοί με τρομάζουν. Ίσως να είναι δύσκολο να το καταλάβετε -λαμβάνοντας υπόψη ότι κι εγώ είμαι λευκός- αλλά, βλέπετε, το χρώμα μου μού δίνει μια ιδιαίτερη αίσθηση. Για παράδειγμα, διαπιστώνω ότι είμαι πολλές φορές τρομακτικός κι επομένως ξέρω τι λέω. Πιστέψτε αυτό που σας λέω: αν βρεθείτε ξαφνικά περιστοιχισμένοι από λευκούς, καλύτερα να προσέχετε. Όλα μπορούν να συμβούν.

Ως λευκοί, έχουμε παρασυρθεί και νομίζουμε ότι είναι ασφαλές να βρισκόμαστε μαζί με άλλους λευκούς. Μας έχουν διδάξει από τη γέννηση μας ότι πρέπει να φοβόμαστε τους ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα. Αυτοί είναι που θα σου κόψουν το λαιμό! Ωστόσο, καθώς ξανασκέφτομαι τη ζωή μου, βλέπω να προβάλλει ένα περίεργο αλλά αδιαμφισβήτητο μοντέλο. Όποιος μ’ έχει βλάψει στη διάρκεια της ζωής μου – το αφεντικό που μ’ απέλυσε, ο δάσκαλος που μ’ έκοψε, ο λυκειάρχης που με τιμώρησε, το παιδί που με χτύπησε με μία πέτρα στο μάτι, το άλλο παιδί που με πυροβόλησε με το όπλο του, ο διευθυντής που δεν ανανέωσε το συμβόλαιο για την εκπομπή μου, TV Nation, o τύπος που με παρακολουθούσε επί τρία χρόνια, ο λογιστής που εξαιτίας του πλήρωσα διπλάσιους φόρους, ο μεθυσμένος που έπεσε πάνω μου με το αυτοκίνητο του, ο διαρρήκτης που μου έκλεψε το στέρεο, ο εργολάβος που με υπερχρέωσε, η κοπέλα μου που με παράτησε, η επόμενη κοπέλα μου που με παράτησε ακόμα πιο γρήγορα, ο πιλότος του αεροπλάνου στο οποίο βρισκόμουν και τρακάρισε μ’ ένα  φορτηγό στον αεροδιάδρομο (μάλλον θα είχε να φάει μέρες), ο άλλος πιλότος που αποφάσισε να πετάξει μέσα από έναν κυκλώνα, ο τύπος στο γραφείο που αφαίρεσε επιταγές από το μπλοκ των επιταγών μου και μου έκλεψε συνολικά δεκάξι χιλιάδες δολάρια — όλοι αυτοί ήταν λευκοί. Σύμπτωση; Δε νομίζω!

Ποτέ δεν μου έχει επιτεθεί μαύρος, ποτέ δεν μου έκανε έξωση μαύρος, ποτέ δεν μου έκλεψε την προκαταβολή μαύρος σπιτονοικοκύρης, ποτέ δεν είχα μαύρο σπιτονοικοκύρη, ποτέ δεν συναντήθηκα στο Χόλυγουντ με μαύρο στέλεχος, ποτέ δεν είδα μαύρο ατζέντη στο κινηματογραφικό/τηλεοπτικό πρακτορείο που με εκπροσωπεί, ποτέ δεν αρνήθηκε μαύρος στο παιδί μου να μπει στο πανεπιστήμιο της επιλογής του, ποτέ δεν ξέρασε πάνω μου μαύρος έφηβος σε συναυλία των Motley Crue, ποτέ δεν με σταμάτησε μαύρος μπάτσος, ποτέ δεν μου πούλησε σαράβαλο μαύρος πωλητής αυτοκινήτων, ποτέ δεν είδα μαύρο πωλητή αυτοκινήτων, ποτέ δεν μου αρνήθηκε μαύρος ένα τραπεζικό δάνειο, ποτέ δεν προσπάθησε μαύρος να θάψει την ταινία μου, και ποτέ δεν άκουσα μαύρο να λέει: «Σκοπεύουμε να καταργήσουμε δέκα χιλιάδες θέσεις εργασίας εδώ – καλημέρα σας!»

Δεν νομίζω ότι είμαι ο μόνος λευκός που μπορεί να προβάλει αυτούς τους ισχυρισμούς. Κάθε άσχημη κουβέντα, κάθε απάνθρωπη πράξη, κάθε ταλαιπωρία και πόνος που έχω υποστεί στη ζωή μου είναι συνδεδεμένα μ’ ένα λευκό πρόσωπο. Γιατί, λοιπόν, θα ‘πρεπε να φοβάμαι τους μαύρους; Κοιτάζω γύρω μου τον κόσμο στον οποίο ζω – και δεν μ’ αρέσει να λέω ιστορίες για μικρά παιδιά, αλλά δεν είναι οι Αφροαμερικανοί που έφεραν τον πλανήτη σ’ αυτή την οικτρή, τρομακτική κατάσταση. Πρόσφατα ένας τίτλος στο επιστημονικό ένθετο των New York Times έθετε το ερώτημα «Ποιος κατασκεύασε την υδρογονοβόμβα;» Το άρθρο αναφερόταν σε μια διαμάχη που είχε ανακύψει μεταξύ εκείνων που διεκδικούν τον έπαινο για την κατασκευή της πρώτης βόμβας. Ειλικρινά δεν μ’ ενδιαφέρει καθόλου — γιατί ήδη γνωρίζω τη μόνη σωστή απάντηση: «ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΛΕΥΚΟΣ!» Κανένας μαύρος δεν κατασκεύασε ή χρησιμοποίησε ποτέ βόμβα με σκοπό να αφανίσει χιλιάδες αθώους, είτε στην Οκλαχόμα, είτε στο Κολουμπάιν14, είτε στη Χιροσίμα. Όχι, φίλοι μου, ο λευκός είναι πάντα ο υπεύθυνος. Ας ρίξουμε μια ματιά στον σχετικό πίνακα:

* Ποιος προκάλεσε τη μαύρη πανούκλα; Ένας λευκός.

* Ποιος ανακάλυψε τα PBC, PVC, ΡΒΒ και τα τόσα άλλα χημικά που μας σκοτώνουν;

Λευκοί.

* Ποιοι ξεκίνησαν τους πολέμους στους οποίους έχει μετάσχει η Αμερική; Λευκοί.

* Ποιοι είναι υπεύθυνοι για τα προγράμματα του FOX;

Λευκοί.

* Ποιος ανακάλυψε το ψηφοδέλτιο-πεταλούδα;

Ένας λευκός.

* Ποιος είχε την ιδέα να ρυπάνει τον κόσμο με τη μηχανή εσωτερικής καύσης;

Ένας ασπρουλιάρης, να ποιος.

* Το Ολοκαύτωμα; Αυτός δυσφήμισε φοβερά τους λευκούς (γι’ αυτό προτιμάμε να τον αποκαλούμε ναζί και τους συνεργάτες του Γερμανούς).

* Τη γενοκτονία των Ιθαγενών Αμερικανών; Λευκός.

* Τη δουλεία; Ασπρουλιάρης!

* Μέχρι στιγμής, στη διάρκεια του 2001, αμερικανικές εταιρείες έχουν απολύσει πάνω από 700.000 ανθρώπους. Ποιος διέταξε τις απολύσεις;

Λευκοί διευθύνοντες σύμβουλοι.

* Ποιος μου κόβει συνέχεια τη σύνδεση στο Ίντερνετ;

Κάποιος μαλάκας λευκός κι αν τον βρω, θα γίνει ένας νεκρός λευκός.

Κατονομάστε το πρόβλημα, την ασθένεια, τα ανθρώπινα βάσανα, ή την απελπισία και τη δυστυχία εκατομμυρίων και στοιχηματίζω δέκα δολάρια ότι θα σας κατονομάσω την επόμενη κιόλας στιγμή ένα λευκό ένοχο.

Κι όμως, τι βλέπω κάθε βράδυ στις ειδήσεις; Μαύρους που υποτίθεται ότι σκοτώνουν, βιάζουν, κλέβουν, μαχαιρώνουν, λεηλατούν, εξεγείρονται, πουλάνε ναρκωτικά, είναι νταβατζήδες, κάνουν πάρα πολλά παιδιά, πετάνε τα παιδιά τους από τα παράθυρα, είναι ορφανοί, άθεοι κι απένταροι. «Σύμφωνα με τις περιγραφές ο ύποπτος ήταν μαύρος… σύμφωνα με τις περιγραφές ο ύποπτος ήταν μαύρος… ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΣ Ο ΥΠΟΠΤΟΣ ΗΤΑΝ ΜΑΥΡΟΣ…». Σε όποια πόλη κι αν βρίσκομαι, οι ειδήσεις είναι πάντα οι ίδιες, ο ύποπτος είναι πάντα ο ίδιος απροσδιόριστος μαύρος. Απόψε βρίσκομαι στην Ατλάντα, και ορκίζομαι ότι το αστυνομικό σκίτσο του μαύρου ύποπτου στην τηλεόραση είναι ακριβώς το ίδιο με το σκίτσο του μαύρου ύποπτου που είχα δει χτες το βράδυ στο Ντένβερ και προχτές το βράδυ στο Λος Άντζελες. Σε όλα τα σκίτσα είναι συνοφρυωμένος, απειλητικός και φοράει το ίδιο καπελάκι! Μα είναι δυνατό να διαπράττει ο ίδιος μαύρος όλα τα εγκλήματα στην Αμερική;

Πιστεύω ότι έχουμε εθιστεί τόσο πολύ απ’ αυτή την εικόνα του μαύρου που φταίει για οτιδήποτε ώστε μας είναι αδύνατο να ξεπεράσουμε αυτή την πλύση εγκεφάλου. Στην πρώτη μου ταινία, το Roger & Me, μια λευκή γυναίκα στο γραφείο Κοινωνικής Πρόνοιας σκοτώνει ένα κουνελάκι χτυπώντας το μ’ ένα ξύλο για να το πουλήσει για «κρέας» αντί για κατοικίδιο. Μακάρι να είχα ένα κέρμα για κάθε φορά που κάποιος μου είπε τα τελευταία δέκα χρόνια πόσο «αηδιασμένος» και «σοκαρισμένος» ένιωσε όταν είδε να θανατώνεται μ’ αυτό τον τρόπο το «δύσμοιρο χαριτωμένο λαγουδάκι». Η σκηνή, είπαν, τους προκαλούσε αναγούλα. Ορισμένοι αναγκάστηκαν να κοιτάξουν αλλού ή να φύγουν από τον κινηματογράφο. Πολλοί αναρωτήθηκαν για ποιο λόγο περιέλαβα μια τέτοια σκηνή. Η ΜΡΑΑ (Motion Picture Association of America) αξιολόγησε την ταινία ως ακατάλληλη λόγω της σκηνής αυτής (κάτι που ανάγκασε την εκπομπή 60 Minutes να κάνει ένα ρεπορτάζ σχετικά με τη βλακεία του συστήματος αξιολόγησης). Δάσκαλοι μου γράφουν και μου λένε ότι χρειάστηκε ν’ αφαιρέσουν τις σκηνές αυτές για να μη βρουν τον μπελά τους επειδή προβάλλουν την ταινία μου στους μαθητές τους. Αλλά σε λιγότερο από δύο λεπτά μετά τη σκηνή με την κυρία και το λαγουδάκι, περιέλαβα μια άλλη σκηνή στην οποία η αστυνομία του Φλιντ πυροβολεί και σκοτώνει ένα μαύρο άντρα που φορούσε μια μπέρτα του Σούπερμαν και κρατούσε ένα πλαστικό παιδικό όπλο. Ούτε μία φορά —ούτε μία— δεν ήρθε κάποιος να μου πει: «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έδειξες στην ταινία σου να πυροβολείται ένας μαύρος! Ήταν φρικτό! Αηδιαστικό! Δεν μπορούσα να κοιμηθώ για βδομάδες!» Ένας μαύρος ήταν, βλέπετε, όχι ένα μικρό χαριτωμένο λαγουδάκι. Δεν σοκάρει η κινηματογράφηση της δολοφονίας ενός μαύρου (τουλάχιστον όχι για το συμβούλιο της ΜΡΑΑ που δεν είδε τίποτα το άσχημο στη συγκεκριμένη σκηνή).

Για ποιο λόγο; Επειδή ο πυροβολισμός εναντίον ενός μαύρου δεν σοκάρει πια — το αντίθετο μάλιστα. Και αυτό είναι φυσικό. Έχουμε εθιστεί τόσο πολύ να βλέπουμε μαύρους να σκοτώνονται —στις ταινίες και τις βραδινές ειδήσεις— ώστε φτάσαμε να το αποδεχόμαστε σαν δεδομένο.

Σιγά το πρόβλημα, άλλος ένας νεκρός μαύρος.

Έτσι κάνουν οι μαύροι – σκοτώνουν και σκοτώνονται.

Συνηθισμένα πράματα.

(Michael Moore – Ηλίθιοι Λευκοί)

(και άλλες θλιβερές δικαιολογίες για την κατάσταση της Αμερικής)

και λέγεται 21-12-2012. Κάποιοι σκεπτικισταί νομίζουν ότι είναι πάνω από το σύμπαν, έξω από τα γεγονότα, νομίζουν ότι γνωρίζουν τι έπεται του γένους τούτου. Όχι κύριοι, ψεύδεσθε, πλανάσθε, και ευρίσκεστε συνεχώς εις αδιάλειπτον σκότος. Η νεοκουλτουριάρικη προπαγάνδα σας κυβερνά, εσάς και τις σκέψεις σας.

Λάβετε!

Η ομάδα αυτή ουδεμία σχέση έχει με κάποιας ομάδας αθεόφοβων πιτσιρικάδων, που μόνος τους στόχος είναι ο αποπροσανατολισμός της νεολαίας και η έπειτα κατακυρίευση του γένους με ξενόφερτα – ανθελληνικά – είδωλα. Πρόκειται για ανθρώπους με βαθύ πνευματικό κόσμο και τεράστιες γνώσεις γύρω από την – Καθήστε Προσοχή – Ένδοξη Ιστορία Μας ως γνησίων απόγονων ΕΛ, ταυτοποιημένου DNA, μάλιστα.

Φάγετε!

Μόνοι σας θα διαπιστώσετε, αν επισκεφτείτε τις σελίδες στας οποίας παραπέμπουν τα δυο βίδεα, πως το κίνημα της αφύπνισης του γένους έχει ξεκινήσει και αποκτά όλο και μεγαλύτερους αριθμούς με το πέρασμα του χρόνου. Σας προσκαλώ λοιπόν να παρακολουθήσετε το ερευνητικό ντοκυμανταίρ με τίτλο ‘Η αρχή του Τέλους’ για να διαπιστώσετε μόνοι σας πως:

- Είμαστε ο περιούσιος Λαός (Ναι, εμείς είμαστε αυτοί, όχι οι βλαμμένοι με τις κοτσίδες)

- Είμαστε ο Λαός που Γαμάει Και Δέρνει (αλλά δεν το ξέρουμε γιατί μας ψεκάζουν καθημερινώς)

- Είμαστε 7 φορές ανώτεροι από κάθε άλλο φυλετικό είδος επάνω στον πλανήτη (αλλά δεν το ξέρουμε γιατί το DNA μας είναι σε κατάσταση ύπνου)

- Ο NiBiRu είναι υπαρκτός κομήτης.

- Και μάλιστα είναι το όχημα των ΕΛ που πήγε μια βολτίτσα στον Γαλαξία και θα έρθει όταν τελειώνει το Ημερολόγιο των Μάγια.

- Και οι ΕΛ θα μας αφυπνήσουν (θα καθαρίσουν την ατμόσφαιρα με ΕΛ-σπρέυ)

- Όταν ξυπνήσει το DNA μας θα πνίξουμε το σύμπαν με το Ιερό Σπέρμα Μας (βασικά από τώρα νομίζω…κολυμπάμε)

- Η προπαγάνδα Μας Προετοιμάζει για τα επόμενα. Ως παράδειγμα, νομίζετε ότι είναι ΤΥΧΑΙΟΙ ΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΚΕΡΔΙΣΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ Ο ΧΟΝΤΡΟΥΛΗΣ; ή μήπως είναι τυχαίο ότι ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΑΡΙΘΜΟΙ καθυστερούσαν την ΕΚΡΗΞΗ; ε; ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ νομίζετε; Η εξίσωση της Ζωής περιγράφεται με ακρίβεια, αδελφοί.

-Οι Αριστεροί Είναι Σατανιστές (και υποσκάπτουν το λάκκο της Πατρίδος Μας). Μακριά Από Αριστερούς Παιδιά. Μόνο με δεξιούς παρέα πλέον.

- Ο Πυθαγόρας γράφετε με Ω (ΝΑΙ, ΝΑΙ, δε λέω ψέμματα)

Αδελφοί Συν-ΈΛ-ληνες, μην αφήνετε τα μιάσματα να σας κοροϊδεύουν. ΞΥΠΝΑΤΕ. ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ. ΠΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΕΛΛΑΔΙΣΤΑΝ ΚΑΘΑΡΟ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΟ.

(Σημείωσις: Προτείνεται τα δυο βίδεα – κυρίως το δεύτερο – να τα παρακολουθήσετε σε στάση “Ημίσια Κλίση Επί Δεξιάς”. Βοηθάει στην κατανόηση. Ευχαριστώ)

(και το σαχ-ματ)

Δέκα λόγοι για τους οποίους οι άθεοι είμαστε εντελώς πλανεμένοι, κολυμπάμε στο σκοτάδι και ανυποψίαστοι θα καούμε στην αιώνια κόλαση. Αφού πάλεψα αρκετά με τον εαυτό μου, επιτέλους άνοιξα τα μάτια της ψυχής μου και ένιωσα την Αληθινή Χριστιανική Αγάπη. Αγρυπνείτε αδελφοί και διαδώστε το, πείτε το στους φίλους σας, πρέπει να αφυπνιστεί το Έθνος των Χριστιανών και να πολεμήσει την Αθεϊστική Λαίλαπα. Η επιχειρηματολογία του σοφού αδελφού είναι αδιάσειστη, ξεκινήστε να το μεταφράζετε σε όλες τις γλώσσες.

Ο δεκάλογος της πλάνης μας:

1)Υσχυριζόμαστε πως η βίβλος δεν είναι αληθινή

2)Υσχυριζόμαστε πως δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει αν αυτό το βιβλίο περιέχει τον Λόγο τον αληθινό, αφού σε τόσα άλλα μπορεί να περιέχεται

3)Υσχυριζόμαστε πως το σύμπαν δημιουργήθηκε μονάχο του, χωρίς κάποιος να πάτησε κάποιο κουμπί.

4)Υσχυριζόμαστε πως γνωρίζουμε την ηλικία της Γαίας μέσω της ραδιοχρονολόγησης

5)Υσχυριζόμαστε πως υπάρχουν δημιουργήματα που δεν σχεδιάστηκαν για την ικανοποίηση μας

6)Υσχυριζόμαστε πως η προσευχή δεν οδηγεί πουθενά

7)Υσχυριζόμαστε πως οι Χριστιανοί έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου

8)Υσχυριζόμαστε πως η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί απέχθεια

9)Υσχυριζόμαστε πως η ευφυία εξελίχθηκε από το τίποτα

10)Υσχυριζόμαστε πως οι πιστοί είναι αλαζόνες υποστηρίζοντας ότι συνομιλούν με τον Μέγα Δημιουργό Του Σύμπαντος Κόσμου.

Μόνοι σας θα διαπιστώσετε με τι άνεση ο φωτισμένος αδελφός μας διαλύει κάθε ίχνος αντεπιχειρήματος .Μεριμνείτε και άρχεσθε την αδιάλειπτη προσευχήν.

Eye on the TV
’cause tragedy thrills me
Whatever flavor it happens to be

Like:
“Killed by the husband” …
“Drowned by the ocean” …
“Shot by his own son” …
“She used a poison in his tea,
(Then she) kissed him goodbye”
That’s my kind of story
It’s no fun till someone dies.

Don’t look me at like I am a monster
Frown out your one face, but with the other (you)
Stare like a junkie into the TV
Stare like a zombie while the mother holds her child,
Watches him die,
Hands to the sky cryin “why, oh why?”

Cause I need to watch things die from a distance
Vicariously, I live while the whole world dies
You all need it too – don’t lie.

Why can’t we just admit it?
Why can’t we just admit it?
We won’t give pause until the blood is flowin’
Neither the brave nor bold
Nor brightest of stories told
We won’t give pause until the blood is flowin’

I need to watch things die from a good safe distance
Vicariously, I live while the whole world dies
You all feel the same so why can’t we just admit it?

Blood like rain fallin’ down
Drum on grave and ground

Part vampire, part warrior,
Carnivore and voyeur
Stare at the transmittal.
Sing to the death rattle.

La, la, la, la, la, la, la-lie
La, la, la, la, la, la, la-lie

La, la, la, la, la, la, la-lie
La, la, la, la, la, la, la-lie

Credulous at best
Your desire to believe in
Angels in the hearts of men.
But pull your head on out (of) your hippie haze
And give a listen
Shouldn’t have to say it all again

The universe is hostile
So impersonal
Devour to survive
So it is, so it’s always been …

We all feed on tragedy.
It’s like blood to a vampire.

Vicariously, I live while the whole world dies
Much better you than I.

(Tool – Vicarious)

Η νέα εποχή της αληθινής πίστης έφτασε. Μην προσμένετε άλλο. Τώρα πλέον όλοι θα μπορέσουμε να δούμε, να νιώσουμε, να αισθανθούμε τον λόγο του Ενός και Αληθινού Εβραίου Θεού. Μέσα από την glo bible, η θέωση είναι πιο κοντά, αφού η αμεσότητα και η ποικιλία της είναι ασύγκριτα μεγαλύτερες από αυτές του παλιού βιβλίου που όλοι βαριόντουσαν να διαβάσουν αλλά όλοι πιστεύαν. Κοπιάστε.

Και για αυτούς που αναρωτιούνται… ασφαλώς και δεν είναι δωρεάν, αφού πραγματεύεται το πιο μεγάλο πράγμα…

Είναι μια πραγματικότητα γύρω μας και δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση μια ορισμένη επίδοση ή δεξιοτεχνία των στόκων. Οι μιμητικές ικανότητες του δίποδου είναι εγγεγραμμένες στον γενετικό του κώδικα και εκπαιδεύεται σαν τον σκύλο, την αρκούδα, το άλογο, το δελφίνι. Η εντυπωσιακή ταχύτητα που τα ανήλικα εξοικειώνονται με τα ηλεκτρονικά και τα παίζουν στα δάκτυλα είναι αποτέλεσμα μίμησης και όχι σκέψης. Δεν τίθεται θέμα ότι μεγάλο μέρος της διανοητικής εργασίας οφείλεται στη μίμηση και όχι στη σκέψη. Ο ταγμένος βλαξ με το ανάλογο κούρδισμα μπορεί να κάνει θαύματα: να διευθύνει μια ορχήστρα, να οδηγήσει αεροπλάνο, να διδάξει φιλοσοφία, να γυρίσει μια ταινία, να αναλάβει υπουργείο, να παρουσιάσει μια τηλεοπτική εκπομπή, να γράφει σε εφημερίδα, να δώσει διαλέξεις. Μόνο που όταν συμβεί να γνωρίσεις από κοντά έναν τέτοιο αστέρα η απογοήτευση είναι αναμενόμενη.

Η ομαδική τύφλωση είναι δεδομένη.

Ένας χαρισματικός ομιλητής, προβάλλοντας τα δικά του συναισθήματα, μπορεί να μεταδώσει στο πλήθος ενθουσιασμό, οργή, λύπη, με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο το γέλιο, η δυσθυμία ή το χασμουρητό. Κάθε άνθρωπος θα υποστεί αυτή τη «μετάδοση» και συνταχθεί με τις διαθέσεις του πλήθους, αφού η ομάδα ομογενοποιεί το διαφορετικό επίπεδο νόησης. Γι’ αυτό θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά επιφυλακτικός με τις ομαδικές μαρτυρίες για κάποιο γεγονός· όσο πιο μεγάλος ο αριθμός των ομοφωνούντων τόσο μικρότερο καλάθι να κρατάς. Τα έχει γράψει ο Κανέτι και παλιότερα ο Λεμπόν: «οι άνθρωποι που ανήκουν σε μάζες τείνουν προς τη διανοητική τους εξίσωση». Στις εκλογές του 1974 η δεξιά παράταξη νίκησε με το πρωτάκουστο 54% των ψήφων· την αμέσως επόμενη Κυριακή έγινε και η πρώτη και μεγαλύτερη πορεία για το Πολυτεχνείο με 1.000.000 κόσμο στον δρόμο. Οι διαδηλωτές φώναζαν, μεταξύ άλλων, υπακούοντας στην αριστερή συνθηματολογία, και το αλλόκοτο «λαέ, ντροπή σου για την εκλογή σου», αν και για τους μισούς ήταν σύνθημα – χαρακίρι καθώς ανήκαν σε αυτούς που θα έπρεπε να «ντρέπονται».

Ο βλάκας δεν χωράει στην πραγματικότητα.

Το δίποδο είναι το μοναδικό ον που ξέρει ότι υπάρχει και ξέρει ότι θα πεθάνει· το λειψό μυαλό «πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει;». Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης του και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη· σε κάποιο θεό, σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί  για χάρη του. Η ευπιστία του κουφιοκεφαλάκη είναι παροιμιώδης: γοητεύεται, αναπαράγει ή εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα, οράματα, εξωγήινα όντα, μετεμψυχώσεις, μεταλλαγμένους, λείψανα αγίων, τσαγιέρες που περιστρέφονται στο διάστημα, προϊστορικούς γίγαντες, νεράιδες, λυκάνθρωπους, ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας. Και βέβαια είναι πρώτος πελάτης για κάθε είδους τσαρλατάνους και απατεώνες που του ρίχνουν τα χαρτιά, βλέπουν το φλιτζάνι, διαβάζουν τα άστρα, κάνουν μαγιολίκια, λένε τη μοίρα, ρυθμίζουν το φενγκ σούι, δίνουν θετική ενέργεια, διαβάζουν ευχές και μυστικά βιβλία, αλλά στην πραγματικότητα διαβάζουν τη φάτσα του ηλίθιου που έχουν απέναντι τους για να γραδάρουν τη βλακεία που κουβαλάει και να του κόψουν το ανάλογο κοστούμι.

(Διονύση Χαριτόπουλου – Εγχειρίδιο Βλακείας)

Πραγματικά άρθρα σαν και αυτά που διάβασα την εβδομάδα μετά τις 4 Οκτωβρίου, από τις γνωστές εφημερίδες της πράσινης ανάπτυξης, είναι για πολλά όσκαρ. Αυτή η αμερόληπτη δημοσιογραφία σε συνδυασμό με την στόχευση ουσιαστικών θεμάτων με συγκινεί βαθύτατα. Διαβάσαμε κάτι φοβερά πρωτοσέλιδα, μπροστά στα οποία το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά του Πρητ-εντερη ωχριά. Ίσως φταίω και εγώ, αλλά νομίζω πως θα ήταν πιο ειλικρινές να παίρνεις το πρωί την εφημερίδα σου ‘ ΤΑ ΝΕΑ’ ας πούμε και να διαβάζεις: “ΤΟΥΣ ΤΑΔΩΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ” ή “ΣΤΑ ΟΥΛΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΛΗ Η ΚΟΥΜΟΥΤΣΑ ΤΟΥ ΓΑΠ” ή “ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΗΠΙΕ Η ΔΕΞΙΑ” ή “ΤΟΝ ΡΟΥΦΗΞΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ” ή ‘ΤΟ ΒΗΜΑ’ ξέρω γω: “ΓΑΠ: ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ; – ΠΑΙΖΕΤΑΙ” ή ‘ΕΘΝΟΣ’: “ΓΑΜΙΣΑΜΕ…” ή “Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΗΛΙΟΣ ΑΝΕΤΕΙΛΛΕ” – “ΠΑΣΟΚ: ΓΑΜΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΡΝΟΥΜΕ”. Δε μου φαίνεται υπερβολικό με αυτά που είδα…

Γεώργιος Ομπάμας ο Νεώτερος

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αδράξει τη μέρα ο ΓΑΠ, του δώσαμε ως λαός την ευκαιρία του. Από την επόμενη μέρα είδαμε την πράσινη αλλαγή να έρχεται. ‘Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη’ λέει, με τον Χρυσοχοΐδη υπουργό. Δεν ήξερα τι να κάνω. Να ξεσπάσω στα γέλια ή στα κλάμματα. Θα προστατεύει τον πολίτη με τα καινούρια τα δακρυγόνα ο Μιχάλης, κάτι που ξέρει καλά να κάνει από το ‘97. Το άλλο; “Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”. Ουδέν σχόλιο. Θα βγάλει πολύ γέλιο αυτό (και κλάμα). Το καλύτερο όμως το κράτησα για το τέλος: “Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Πράσινης Ανάπτυξης”… Με υπουργό την ΤΙΝΑ, ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ… Δηλαδή πραγματικά οι ιδέες τους είναι φοβερές των ανθρώπων, και τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει τον δύσκολο ρόλο να μας τις εξηγήσουν: Έχει λέει… ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΛΟΥΚ. Τα σπάνε οι τύποι! Χρόνια μπροστά!

Η πράσινη ανάπτυξη είναι εδώ, για να μείνει. Όπως και πολλές από τις υποσχέσεις του Γιώργου του Up. Μας μίλαγε στο debate για το βατοπαίδι. Ορίστε τώρα. Πάμε γερά για χωρισμό κράτους εκκλησίας που πιπίλαγε ο ΓΑΠ… Κατήγγειλε ο ΓΑΠ την πλήρη ιδιωτικοποίηση των λιμανιών: Ποιον έβαλε υπουργό Επικρατείας;

(Σημείωσις: Στο λινκ στο οποίο παραπέμπει η εικόνα του πρωθυπουργού παρατίθενται μερικές από τις προγραμματικές δηλώσεις του κομματος μέσω των οποίων πείστηκαν τα εκατομμύρια των χρυσόψαρων Ελλήνων).

“Σε μια πρώτη προσέγγιση, ο σημερινός δυτικός άνθρωπος – συμπεριλαμβανομένου και του νεοέλληνα – είναι ένα άτομο περιορισμένο στην καθαρά ιδιωτική του σφαίρα, ενδιαφέρεται μόνον για το βιοτικό του επίπεδο. Προσπαθεί με τα διάφορα καταναλωτικά «αγαθά» να συγκαλύψει την έλλειψη κάθε νοήματος αναφορικά με τη ζωή και τη θνητότητα του. Χειραγωγείται από τους δήθεν πολιτικούς ή είναι τόσο αποκαρδιωμένος από την πολιτική κατάσταση, ώστε απέχει. Αποχαυνώνεται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Χαζεύει τα σήριαλ και χάφτει, κατά το μάλλον ή ήττον, αυτά που του σερβίρουν ως «νέα» οι τηλεοπτικοί συνάδελφοι σας. Η σημερινή κοινωνία είναι μια κοινωνία τηλεκατανάλωσης με διπλή έννοια. Εκείνο που κυρίως καταναλώνουν σήμερα οι άνθρωποι είναι τηλεόραση. Και μέσα από την τηλεόραση καταναλώνουν, δι’ αντιπροσώπου, τη φαντασίωση μιας ζωής που θα ήταν λεφτά, σεξ, εξουσία και βία.”

“Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις – και πάντως, μετά τον περίεργο 4ο π.Χ. αιώνα – η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των ‘δυνατών’ και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου…
Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ’ ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες, οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι. [...] Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με ‘ταξικά’ συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των ‘δυνατών’: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δεληγιάννης…”

“Οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ‘πηγαίνουν με το ρεύμα’, δηλαδή να εφαρμόζουν μια υπερ-φιλελεύθερη πολιτική, η οποία είναι της μόδας. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για πολιτικούς αλλά για μικροπολιτικούς που επιδίδονται σε ψηφοθηρία με οποιοδήποτε μέσον, με το marketing, κ.λπ. Ουσιαστικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα πρόγραμμα. Στόχος τους είναι: είτε η παραμονή τους στην εξουσία, είτε η επιστροφή τους σ’ αυτήν. Και για να τον πετύχουν, είναι ικανοί για όλα. Ο Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία αποκλειστικά και μόνον στις μετρήσεις· το επιτελείο του, σε κάθε περίπτωση, θεωρούσε ότι η επικρατούσα γνώμη μιας μέτρησης ταυτίζεται με την κοινή γνώμη… Οπωσδήποτε, υπάρχει ενδογενής σχέση ανάμεσα στη μηδαμινή πολιτική αυτού του είδους – ουσιαστικά, πρόκειται για το μη γίγνεσθαι της πολιτικής – και στην ασημαντότητα που χαρακτηρίζει τους άλλους τομείς: την ασημαντότητα στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στη λογοτεχνία. Είναι το πνεύμα του καιρού μας. Όλα συνεργούν προς αυτήν την κατεύθυνση, προς τα ίδια αποτελέσματα. Όλα οδηγούν στην ασημαντότητα. Περίεργο επάγγελμα η πολιτική, ακόμη κι αυτή εδώ η μηδαμινή πολιτική. Γιατί; Διότι προϋποθέτει δύο ικανότητες που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους. Η πρώτη ικανότητα είναι η κατάκτηση της εξουσίας (μπορεί να έχει κανείς τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτό δεν χρησιμεύει, εάν δεν έχει κατακτήσει την εξουσία). Η δεύτερη είναι, μετά την κατάκτηση της εξουσίας, να την αξιοποιήσει κανείς, δηλαδή να κυβερνήσει. Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι κάποιος που είναι ικανός να κυβερνήσει, είναι επίσης ικανός να ανέβει στην εξουσία. Στο παρελθόν, στις απόλυτες μοναρχίες, η άνοδος στην εξουσία προϋπέθετε να κολακεύει κανείς τον βασιλιά ή να είναι ευνοούμενος της Μαντάμ Πομπαντούρ. Σήμερα, στις ψευδο-δημοκρατίες μας, η άνοδος στην εξουσία προϋποθέτει να κολακεύει κανείς την κοινή γνώμη ή να έχει τηλεοπτική φωτογένεια. Χρησιμοποίησα τον όρο «ψευδο-δημοκρατία», διότι ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω ότι η λεγόμενη ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία’ δεν είναι αληθινή δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι της ελάχιστα αντιπροσωπεύουν τους εκλογείς. Κατά κύριο λόγο, αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους, ιδιαίτερα συμφέροντα, λόμπυ, κ.λπ. ‘Οταν λέμε ότι κάποιος με αντιπροσωπεύει για τέσσερα χρόνια, χωρίς να έχω τη δυνατότητα ανάκλησης του, αυτό σημαίνει ότι απεκδύομαι της κυριαρχίας μου. (Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ το έχει πολύ καλά διατυπώσει: ‘οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, επειδή εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους κάθε πέντε χρόνια, πλην όμως είναι ελεύθεροι μόνον μία ημέρα κάθε πέντε χρόνια – την ημέρα των εκλογών’). Το πρόβλημα δεν είναι μήπως στις εκλογές γίνει νοθεία και αλλοιωθούν τα αποτελέσματα. Αλλού έγκειται το πρόβλημα. Οι εκλογές είναι υπονομευμένες, διότι οι επιλογές των ψηφοφόρων έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων. Θα σας θυμήσω μια φράση του Αριστοτέλη: ‘Ποιος είναι πολίτης; Πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί‘. Στη Γαλλία, υπάρχουν τριάντα εκατομμύρια πολίτες. Γιατί δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν; Διότι όλη η πολιτική ζωή στοχεύει ακριβώς στο να μη μαθαίνουν οι πολίτες πώς να κυβερνούν και, τελικά, να εμπιστεύονται στους ειδικούς το έργο της διακυβέρνησης. Υπάρχει δηλαδή μια αντι-πολιτική εκπαίδευση. Ενώ οι άνθρωποι έπρεπε να αναλαμβάνουν όλων των ειδών τις πολιτικές ευθύνες και να παίρνουν ανάλογες πρωτοβουλίες, τελικά, εθίζονται στο να ακολουθούν και να ψηφίζουν τις πολιτικές επιλογές που άλλοι τους παρουσιάζουν έτοιμες. Στις νεωτερικές κοινωνίες – ας πούμε από την εποχή της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης έως περίπου τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – υπήρχαν φλέγουσες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Αυτούς τους δύο αιώνες τους σημάδεψαν σημαντικοί αγώνες. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν διαδηλώσεις. Όμως δεν διαδήλωναν απλώς για μια σιδηροδρομική γραμμή (χωρίς αυτό να είναι περιφρονητέο), αλλά για μεγάλα πολιτικά ιδεώδη. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν απεργίες. Όμως δεν απεργούσαν απλώς για τα μικρά συντεχνιακά συμφέροντα τους, αλλά για μεγάλα ζητήματα που αφορούσαν όλους τους μισθωτούς. Σήμερα, παρατηρείται σαφής υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας. Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι  μικροπολιτικοί προελαύνουν. [...] Και έτσι δημιουργείται φαύλος κύκλος.”

“Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσημο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστημένου της χώρας οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πολιτισμός ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση. Ο βυζαντινός πολιτισμός είναι πολιτισμός θεοκρατικής ετερονομίας, αυτοκρατορικού αυταρχισμού και πνευματικού δογματισμού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, μόνο σχολιαστές ιερών κειμένων. Η προσπάθεια συνδυασμού και συμφιλίωσής τους δεν μπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δημιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισμό, όπως αυτός που χαρακτήριζε το πνευματικό κατεστημένο της χώρας επί ενάμισυ σχεδόν αιώνα μετά την ανεξαρτησία και που επαναλάμβανε τα χειρότερα μιμητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είμαστε ο μόνος λαός με μεγάλο πολιτιστικό παρελθόν που πρόσφερε στον κόσμο το γελοίο και θλιβερό θέαμα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της γλώσσας που μιλιόταν πριν από 25 αιώνες. [...] Περηφανευόμαστε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να μάθουμε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουμε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες μελέτες. [...] Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο μεγάλα παρελθόντα, με τον αποστειρωτικό τρόπο που ετέθη, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής μας σχέσης με το δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, του συνδυασμού ενός κακομοιριασμένου αισθήματος κατωτερότητας και μιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Ετσι παίρνουμε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγμένα, κλπ, κλπ, χωρίς να μιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ και τους βρίζουμε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισμό τους. Πράγματα που η Δύση βέβαια δεν περίμενε τους νεοφώτιστους ελληνοορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια και που δεν απαλείφονται με μια ετήσια εκδρομή στο Αγιο Ορος.”

(Κορνήλιου Καστοριάδη – Είμαστε υπεύθυνοι για την Ιστορία μας)