(και το σαχ-ματ)

Δέκα λόγοι για τους οποίους οι άθεοι είμαστε εντελώς πλανεμένοι, κολυμπάμε στο σκοτάδι και ανυποψίαστοι θα καούμε στην αιώνια κόλαση. Αφού πάλεψα αρκετά με τον εαυτό μου, επιτέλους άνοιξα τα μάτια της ψυχής μου και ένιωσα την Αληθινή Χριστιανική Αγάπη. Αγρυπνείτε αδελφοί και διαδώστε το, πείτε το στους φίλους σας, πρέπει να αφυπνιστεί το Έθνος των Χριστιανών και να πολεμήσει την Αθεϊστική Λαίλαπα. Η επιχειρηματολογία του σοφού αδελφού είναι αδιάσειστη, ξεκινήστε να το μεταφράζετε σε όλες τις γλώσσες.

Ο δεκάλογος της πλάνης μας:

1)Υσχυριζόμαστε πως η βίβλος δεν είναι αληθινή

2)Υσχυριζόμαστε πως δεν μπορεί κάποιος να γνωρίζει αν αυτό το βιβλίο περιέχει τον Λόγο τον αληθινό, αφού σε τόσα άλλα μπορεί να περιέχεται

3)Υσχυριζόμαστε πως το σύμπαν δημιουργήθηκε μονάχο του, χωρίς κάποιος να πάτησε κάποιο κουμπί.

4)Υσχυριζόμαστε πως γνωρίζουμε την ηλικία της Γαίας μέσω της ραδιοχρονολόγησης

5)Υσχυριζόμαστε πως υπάρχουν δημιουργήματα που δεν σχεδιάστηκαν για την ικανοποίηση μας

6)Υσχυριζόμαστε πως η προσευχή δεν οδηγεί πουθενά

7)Υσχυριζόμαστε πως οι Χριστιανοί έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου

8)Υσχυριζόμαστε πως η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί απέχθεια

9)Υσχυριζόμαστε πως η ευφυία εξελίχθηκε από το τίποτα

10)Υσχυριζόμαστε πως οι πιστοί είναι αλαζόνες υποστηρίζοντας ότι συνομιλούν με τον Μέγα Δημιουργό Του Σύμπαντος Κόσμου.

Μόνοι σας θα διαπιστώσετε με τι άνεση ο φωτισμένος αδελφός μας διαλύει κάθε ίχνος αντεπιχειρήματος .Μεριμνείτε και άρχεσθε την αδιάλειπτη προσευχήν.

Eye on the TV
’cause tragedy thrills me
Whatever flavor it happens to be

Like:
“Killed by the husband” …
“Drowned by the ocean” …
“Shot by his own son” …
“She used a poison in his tea,
(Then she) kissed him goodbye”
That’s my kind of story
It’s no fun till someone dies.

Don’t look me at like I am a monster
Frown out your one face, but with the other (you)
Stare like a junkie into the TV
Stare like a zombie while the mother holds her child,
Watches him die,
Hands to the sky cryin “why, oh why?”

Cause I need to watch things die from a distance
Vicariously, I live while the whole world dies
You all need it too – don’t lie.

Why can’t we just admit it?
Why can’t we just admit it?
We won’t give pause until the blood is flowin’
Neither the brave nor bold
Nor brightest of stories told
We won’t give pause until the blood is flowin’

I need to watch things die from a good safe distance
Vicariously, I live while the whole world dies
You all feel the same so why can’t we just admit it?

Blood like rain fallin’ down
Drum on grave and ground

Part vampire, part warrior,
Carnivore and voyeur
Stare at the transmittal.
Sing to the death rattle.

La, la, la, la, la, la, la-lie
La, la, la, la, la, la, la-lie

La, la, la, la, la, la, la-lie
La, la, la, la, la, la, la-lie

Credulous at best
Your desire to believe in
Angels in the hearts of men.
But pull your head on out (of) your hippie haze
And give a listen
Shouldn’t have to say it all again

The universe is hostile
So impersonal
Devour to survive
So it is, so it’s always been …

We all feed on tragedy.
It’s like blood to a vampire.

Vicariously, I live while the whole world dies
Much better you than I.

(Tool – Vicarious)

Η νέα εποχή της αληθινής πίστης έφτασε. Μην προσμένετε άλλο. Τώρα πλέον όλοι θα μπορέσουμε να δούμε, να νιώσουμε, να αισθανθούμε τον λόγο του Ενός και Αληθινού Εβραίου Θεού. Μέσα από την glo bible, η θέωση είναι πιο κοντά, αφού η αμεσότητα και η ποικιλία της είναι ασύγκριτα μεγαλύτερες από αυτές του παλιού βιβλίου που όλοι βαριόντουσαν να διαβάσουν αλλά όλοι πιστεύαν. Κοπιάστε.

Και για αυτούς που αναρωτιούνται… ασφαλώς και δεν είναι δωρεάν, αφού πραγματεύεται το πιο μεγάλο πράγμα…

Είναι μια πραγματικότητα γύρω μας και δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση μια ορισμένη επίδοση ή δεξιοτεχνία των στόκων. Οι μιμητικές ικανότητες του δίποδου είναι εγγεγραμμένες στον γενετικό του κώδικα και εκπαιδεύεται σαν τον σκύλο, την αρκούδα, το άλογο, το δελφίνι. Η εντυπωσιακή ταχύτητα που τα ανήλικα εξοικειώνονται με τα ηλεκτρονικά και τα παίζουν στα δάκτυλα είναι αποτέλεσμα μίμησης και όχι σκέψης. Δεν τίθεται θέμα ότι μεγάλο μέρος της διανοητικής εργασίας οφείλεται στη μίμηση και όχι στη σκέψη. Ο ταγμένος βλαξ με το ανάλογο κούρδισμα μπορεί να κάνει θαύματα: να διευθύνει μια ορχήστρα, να οδηγήσει αεροπλάνο, να διδάξει φιλοσοφία, να γυρίσει μια ταινία, να αναλάβει υπουργείο, να παρουσιάσει μια τηλεοπτική εκπομπή, να γράφει σε εφημερίδα, να δώσει διαλέξεις. Μόνο που όταν συμβεί να γνωρίσεις από κοντά έναν τέτοιο αστέρα η απογοήτευση είναι αναμενόμενη.

Η ομαδική τύφλωση είναι δεδομένη.

Ένας χαρισματικός ομιλητής, προβάλλοντας τα δικά του συναισθήματα, μπορεί να μεταδώσει στο πλήθος ενθουσιασμό, οργή, λύπη, με τον ίδιο τρόπο που μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο το γέλιο, η δυσθυμία ή το χασμουρητό. Κάθε άνθρωπος θα υποστεί αυτή τη «μετάδοση» και συνταχθεί με τις διαθέσεις του πλήθους, αφού η ομάδα ομογενοποιεί το διαφορετικό επίπεδο νόησης. Γι’ αυτό θα πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά επιφυλακτικός με τις ομαδικές μαρτυρίες για κάποιο γεγονός· όσο πιο μεγάλος ο αριθμός των ομοφωνούντων τόσο μικρότερο καλάθι να κρατάς. Τα έχει γράψει ο Κανέτι και παλιότερα ο Λεμπόν: «οι άνθρωποι που ανήκουν σε μάζες τείνουν προς τη διανοητική τους εξίσωση». Στις εκλογές του 1974 η δεξιά παράταξη νίκησε με το πρωτάκουστο 54% των ψήφων· την αμέσως επόμενη Κυριακή έγινε και η πρώτη και μεγαλύτερη πορεία για το Πολυτεχνείο με 1.000.000 κόσμο στον δρόμο. Οι διαδηλωτές φώναζαν, μεταξύ άλλων, υπακούοντας στην αριστερή συνθηματολογία, και το αλλόκοτο «λαέ, ντροπή σου για την εκλογή σου», αν και για τους μισούς ήταν σύνθημα – χαρακίρι καθώς ανήκαν σε αυτούς που θα έπρεπε να «ντρέπονται».

Ο βλάκας δεν χωράει στην πραγματικότητα.

Το δίποδο είναι το μοναδικό ον που ξέρει ότι υπάρχει και ξέρει ότι θα πεθάνει· το λειψό μυαλό «πόση αλήθεια μπορεί να αντέξει;». Δεν μπορεί να δώσει ούτε να δεχτεί εξηγήσεις για το πεπερασμένο της ύπαρξης του και συνήθως αγκιστρώνεται σε κάτι που υπερβαίνει την εγκόσμια τάξη· σε κάποιο θεό, σε μια ανώτερη δύναμη ή στο σύμπαν που συνωμοτεί  για χάρη του. Η ευπιστία του κουφιοκεφαλάκη είναι παροιμιώδης: γοητεύεται, αναπαράγει ή εφευρίσκει ο ίδιος θρησκευτικά θαύματα, οράματα, εξωγήινα όντα, μετεμψυχώσεις, μεταλλαγμένους, λείψανα αγίων, τσαγιέρες που περιστρέφονται στο διάστημα, προϊστορικούς γίγαντες, νεράιδες, λυκάνθρωπους, ψυχές που βουρλίζονται γύρω μας. Και βέβαια είναι πρώτος πελάτης για κάθε είδους τσαρλατάνους και απατεώνες που του ρίχνουν τα χαρτιά, βλέπουν το φλιτζάνι, διαβάζουν τα άστρα, κάνουν μαγιολίκια, λένε τη μοίρα, ρυθμίζουν το φενγκ σούι, δίνουν θετική ενέργεια, διαβάζουν ευχές και μυστικά βιβλία, αλλά στην πραγματικότητα διαβάζουν τη φάτσα του ηλίθιου που έχουν απέναντι τους για να γραδάρουν τη βλακεία που κουβαλάει και να του κόψουν το ανάλογο κοστούμι.

(Διονύση Χαριτόπουλου – Εγχειρίδιο Βλακείας)

Πραγματικά άρθρα σαν και αυτά που διάβασα την εβδομάδα μετά τις 4 Οκτωβρίου, από τις γνωστές εφημερίδες της πράσινης ανάπτυξης, είναι για πολλά όσκαρ. Αυτή η αμερόληπτη δημοσιογραφία σε συνδυασμό με την στόχευση ουσιαστικών θεμάτων με συγκινεί βαθύτατα. Διαβάσαμε κάτι φοβερά πρωτοσέλιδα, μπροστά στα οποία το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά του Πρητ-εντερη ωχριά. Ίσως φταίω και εγώ, αλλά νομίζω πως θα ήταν πιο ειλικρινές να παίρνεις το πρωί την εφημερίδα σου ‘ ΤΑ ΝΕΑ’ ας πούμε και να διαβάζεις: “ΤΟΥΣ ΤΑΔΩΣΕ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ” ή “ΣΤΑ ΟΥΛΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΛΗ Η ΚΟΥΜΟΥΤΣΑ ΤΟΥ ΓΑΠ” ή “ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟΝ ΗΠΙΕ Η ΔΕΞΙΑ” ή “ΤΟΝ ΡΟΥΦΗΞΕ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ” ή ‘ΤΟ ΒΗΜΑ’ ξέρω γω: “ΓΑΠ: ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ; – ΠΑΙΖΕΤΑΙ” ή ‘ΕΘΝΟΣ’: “ΓΑΜΙΣΑΜΕ…” ή “Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΗΛΙΟΣ ΑΝΕΤΕΙΛΛΕ” – “ΠΑΣΟΚ: ΓΑΜΑΜΕ ΚΑΙ ΔΕΡΝΟΥΜΕ”. Δε μου φαίνεται υπερβολικό με αυτά που είδα…

Γεώργιος Ομπάμας ο Νεώτερος

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αδράξει τη μέρα ο ΓΑΠ, του δώσαμε ως λαός την ευκαιρία του. Από την επόμενη μέρα είδαμε την πράσινη αλλαγή να έρχεται. ‘Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη’ λέει, με τον Χρυσοχοΐδη υπουργό. Δεν ήξερα τι να κάνω. Να ξεσπάσω στα γέλια ή στα κλάμματα. Θα προστατεύει τον πολίτη με τα καινούρια τα δακρυγόνα ο Μιχάλης, κάτι που ξέρει καλά να κάνει από το ‘97. Το άλλο; “Υπουργείο Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και ανθρωπίνων Δικαιωμάτων”. Ουδέν σχόλιο. Θα βγάλει πολύ γέλιο αυτό (και κλάμα). Το καλύτερο όμως το κράτησα για το τέλος: “Υπουργείο Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Πράσινης Ανάπτυξης”… Με υπουργό την ΤΙΝΑ, ΤΗΝ ΠΡΑΣΙΝΗ… Δηλαδή πραγματικά οι ιδέες τους είναι φοβερές των ανθρώπων, και τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει τον δύσκολο ρόλο να μας τις εξηγήσουν: Έχει λέει… ΑΝΤΙΣΥΜΒΑΤΙΚΟ ΛΟΥΚ. Τα σπάνε οι τύποι! Χρόνια μπροστά!

Η πράσινη ανάπτυξη είναι εδώ, για να μείνει. Όπως και πολλές από τις υποσχέσεις του Γιώργου του Up. Μας μίλαγε στο debate για το βατοπαίδι. Ορίστε τώρα. Πάμε γερά για χωρισμό κράτους εκκλησίας που πιπίλαγε ο ΓΑΠ… Κατήγγειλε ο ΓΑΠ την πλήρη ιδιωτικοποίηση των λιμανιών: Ποιον έβαλε υπουργό Επικρατείας;

(Σημείωσις: Στο λινκ στο οποίο παραπέμπει η εικόνα του πρωθυπουργού παρατίθενται μερικές από τις προγραμματικές δηλώσεις του κομματος μέσω των οποίων πείστηκαν τα εκατομμύρια των χρυσόψαρων Ελλήνων).

“Σε μια πρώτη προσέγγιση, ο σημερινός δυτικός άνθρωπος – συμπεριλαμβανομένου και του νεοέλληνα – είναι ένα άτομο περιορισμένο στην καθαρά ιδιωτική του σφαίρα, ενδιαφέρεται μόνον για το βιοτικό του επίπεδο. Προσπαθεί με τα διάφορα καταναλωτικά «αγαθά» να συγκαλύψει την έλλειψη κάθε νοήματος αναφορικά με τη ζωή και τη θνητότητα του. Χειραγωγείται από τους δήθεν πολιτικούς ή είναι τόσο αποκαρδιωμένος από την πολιτική κατάσταση, ώστε απέχει. Αποχαυνώνεται από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Χαζεύει τα σήριαλ και χάφτει, κατά το μάλλον ή ήττον, αυτά που του σερβίρουν ως «νέα» οι τηλεοπτικοί συνάδελφοι σας. Η σημερινή κοινωνία είναι μια κοινωνία τηλεκατανάλωσης με διπλή έννοια. Εκείνο που κυρίως καταναλώνουν σήμερα οι άνθρωποι είναι τηλεόραση. Και μέσα από την τηλεόραση καταναλώνουν, δι’ αντιπροσώπου, τη φαντασίωση μιας ζωής που θα ήταν λεφτά, σεξ, εξουσία και βία.”

“Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον 5ο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις – και πάντως, μετά τον περίεργο 4ο π.Χ. αιώνα – η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοι του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξ άλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στον Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των ‘δυνατών’ και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου…
Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Θα αναφέρω μόνον ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απ’ ευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες, οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτήν την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι. [...] Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με ‘ταξικά’ συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των ‘δυνατών’: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δεληγιάννης…”

“Οι πολιτικοί είναι ανίσχυροι. Αυτό είναι βέβαιο. Το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να ‘πηγαίνουν με το ρεύμα’, δηλαδή να εφαρμόζουν μια υπερ-φιλελεύθερη πολιτική, η οποία είναι της μόδας. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για πολιτικούς αλλά για μικροπολιτικούς που επιδίδονται σε ψηφοθηρία με οποιοδήποτε μέσον, με το marketing, κ.λπ. Ουσιαστικά, αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν κανένα πρόγραμμα. Στόχος τους είναι: είτε η παραμονή τους στην εξουσία, είτε η επιστροφή τους σ’ αυτήν. Και για να τον πετύχουν, είναι ικανοί για όλα. Ο Μπιλ Κλίντον, για παράδειγμα, στήριξε την προεκλογική του εκστρατεία αποκλειστικά και μόνον στις μετρήσεις· το επιτελείο του, σε κάθε περίπτωση, θεωρούσε ότι η επικρατούσα γνώμη μιας μέτρησης ταυτίζεται με την κοινή γνώμη… Οπωσδήποτε, υπάρχει ενδογενής σχέση ανάμεσα στη μηδαμινή πολιτική αυτού του είδους – ουσιαστικά, πρόκειται για το μη γίγνεσθαι της πολιτικής – και στην ασημαντότητα που χαρακτηρίζει τους άλλους τομείς: την ασημαντότητα στις τέχνες, στη φιλοσοφία, στη λογοτεχνία. Είναι το πνεύμα του καιρού μας. Όλα συνεργούν προς αυτήν την κατεύθυνση, προς τα ίδια αποτελέσματα. Όλα οδηγούν στην ασημαντότητα. Περίεργο επάγγελμα η πολιτική, ακόμη κι αυτή εδώ η μηδαμινή πολιτική. Γιατί; Διότι προϋποθέτει δύο ικανότητες που δεν συνδυάζονται μεταξύ τους. Η πρώτη ικανότητα είναι η κατάκτηση της εξουσίας (μπορεί να έχει κανείς τις καλύτερες ιδέες, αλλά αυτό δεν χρησιμεύει, εάν δεν έχει κατακτήσει την εξουσία). Η δεύτερη είναι, μετά την κατάκτηση της εξουσίας, να την αξιοποιήσει κανείς, δηλαδή να κυβερνήσει. Τίποτα όμως δεν εγγυάται ότι κάποιος που είναι ικανός να κυβερνήσει, είναι επίσης ικανός να ανέβει στην εξουσία. Στο παρελθόν, στις απόλυτες μοναρχίες, η άνοδος στην εξουσία προϋπέθετε να κολακεύει κανείς τον βασιλιά ή να είναι ευνοούμενος της Μαντάμ Πομπαντούρ. Σήμερα, στις ψευδο-δημοκρατίες μας, η άνοδος στην εξουσία προϋποθέτει να κολακεύει κανείς την κοινή γνώμη ή να έχει τηλεοπτική φωτογένεια. Χρησιμοποίησα τον όρο «ψευδο-δημοκρατία», διότι ανέκαθεν πίστευα και πιστεύω ότι η λεγόμενη ‘αντιπροσωπευτική δημοκρατία’ δεν είναι αληθινή δημοκρατία. Οι αντιπρόσωποι της ελάχιστα αντιπροσωπεύουν τους εκλογείς. Κατά κύριο λόγο, αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους, ιδιαίτερα συμφέροντα, λόμπυ, κ.λπ. ‘Οταν λέμε ότι κάποιος με αντιπροσωπεύει για τέσσερα χρόνια, χωρίς να έχω τη δυνατότητα ανάκλησης του, αυτό σημαίνει ότι απεκδύομαι της κυριαρχίας μου. (Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ το έχει πολύ καλά διατυπώσει: ‘οι Άγγλοι νομίζουν ότι είναι ελεύθεροι, επειδή εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους κάθε πέντε χρόνια, πλην όμως είναι ελεύθεροι μόνον μία ημέρα κάθε πέντε χρόνια – την ημέρα των εκλογών’). Το πρόβλημα δεν είναι μήπως στις εκλογές γίνει νοθεία και αλλοιωθούν τα αποτελέσματα. Αλλού έγκειται το πρόβλημα. Οι εκλογές είναι υπονομευμένες, διότι οι επιλογές των ψηφοφόρων έχουν καθοριστεί εκ των προτέρων. Θα σας θυμήσω μια φράση του Αριστοτέλη: ‘Ποιος είναι πολίτης; Πολίτης είναι ο ικανός να κυβερνήσει και να κυβερνηθεί‘. Στη Γαλλία, υπάρχουν τριάντα εκατομμύρια πολίτες. Γιατί δεν είναι ικανοί να κυβερνήσουν; Διότι όλη η πολιτική ζωή στοχεύει ακριβώς στο να μη μαθαίνουν οι πολίτες πώς να κυβερνούν και, τελικά, να εμπιστεύονται στους ειδικούς το έργο της διακυβέρνησης. Υπάρχει δηλαδή μια αντι-πολιτική εκπαίδευση. Ενώ οι άνθρωποι έπρεπε να αναλαμβάνουν όλων των ειδών τις πολιτικές ευθύνες και να παίρνουν ανάλογες πρωτοβουλίες, τελικά, εθίζονται στο να ακολουθούν και να ψηφίζουν τις πολιτικές επιλογές που άλλοι τους παρουσιάζουν έτοιμες. Στις νεωτερικές κοινωνίες – ας πούμε από την εποχή της Αμερικανικής και της Γαλλικής Επανάστασης έως περίπου τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – υπήρχαν φλέγουσες κοινωνικές και πολιτικές συγκρούσεις. Αυτούς τους δύο αιώνες τους σημάδεψαν σημαντικοί αγώνες. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν διαδηλώσεις. Όμως δεν διαδήλωναν απλώς για μια σιδηροδρομική γραμμή (χωρίς αυτό να είναι περιφρονητέο), αλλά για μεγάλα πολιτικά ιδεώδη. Τότε, οι άνθρωποι έκαναν απεργίες. Όμως δεν απεργούσαν απλώς για τα μικρά συντεχνιακά συμφέροντα τους, αλλά για μεγάλα ζητήματα που αφορούσαν όλους τους μισθωτούς. Σήμερα, παρατηρείται σαφής υποχώρηση της πολιτικής δραστηριότητας. Όσο οι άνθρωποι εγκαταλείπουν την πολιτική δραστηριότητα και αποσύρονται στην ιδιωτική τους σφαίρα, τόσο οι γραφειοκράτες και οι  μικροπολιτικοί προελαύνουν. [...] Και έτσι δημιουργείται φαύλος κύκλος.”

“Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσημο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστημένου της χώρας οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαμετρική αντίθεση μεταξύ τους. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός είναι πολιτισμός ελευθερίας και αυτονομίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευματικό επίπεδο με την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση. Ο βυζαντινός πολιτισμός είναι πολιτισμός θεοκρατικής ετερονομίας, αυτοκρατορικού αυταρχισμού και πνευματικού δογματισμού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, μόνο σχολιαστές ιερών κειμένων. Η προσπάθεια συνδυασμού και συμφιλίωσής τους δεν μπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δημιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισμό, όπως αυτός που χαρακτήριζε το πνευματικό κατεστημένο της χώρας επί ενάμισυ σχεδόν αιώνα μετά την ανεξαρτησία και που επαναλάμβανε τα χειρότερα μιμητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είμαστε ο μόνος λαός με μεγάλο πολιτιστικό παρελθόν που πρόσφερε στον κόσμο το γελοίο και θλιβερό θέαμα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της γλώσσας που μιλιόταν πριν από 25 αιώνες. [...] Περηφανευόμαστε ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να μάθουμε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουμε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες μελέτες. [...] Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο μεγάλα παρελθόντα, με τον αποστειρωτικό τρόπο που ετέθη, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής μας σχέσης με το δυτικοευρωπαϊκό πολιτισμό, του συνδυασμού ενός κακομοιριασμένου αισθήματος κατωτερότητας και μιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Ετσι παίρνουμε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγμένα, κλπ, κλπ, χωρίς να μιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ και τους βρίζουμε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισμό τους. Πράγματα που η Δύση βέβαια δεν περίμενε τους νεοφώτιστους ελληνοορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια και που δεν απαλείφονται με μια ετήσια εκδρομή στο Αγιο Ορος.”

(Κορνήλιου Καστοριάδη – Είμαστε υπεύθυνοι για την Ιστορία μας)

...ου περιπατήσει εν τη σκοτία

Δέκα λόγοι λοιπόν, για τους οποίους μια καλή μπύρα (ή και περισσότερες) είναι καλύτερη από τον γλυκό Χριστούλη.

1) Κανείς δε θα σε σκοτώσει αν δεν πίνεις μπύρα

2) Η μπύρα δε σου υπαγορεύει τον τρόπο με τον οποίο να κάνεις sex

3) Η μπύρα ποτέ δεν προκάλεσε κάποιο μεγάλο πόλεμο

4) Δεν την δίνουν εξαναγκαστικά σε πιτσιρίκους οι οποίοι δεν μπορούν να σκεφτούν από μόνοι τους ακόμα

5) Όταν έχεις μπύρα δεν χτυπάς πόρτες μοιράζοντας τη

6) Κανείς ποτέ δεν βασανίστηκε γιατί προτίμησε συγκεκριμένη μάρκα μπύρας

7) Δεν πρόκειται να περιμένεις χιλιάδες χρόνια για μια δεύτερη μπύρα

8 ) Οι νόμοι σε προστατεύουν από τα ψέμματα των παραγωγών μπύρας

9) Μπορείς να αποδείξεις ότι έχεις πιει μπύρα

10) Αν έχεις αφιερώσει τη ζωή σου στην μπύρα, τότε υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σε βοηθήσουν !

Πολλές χιλιάδες ανθρώπων διαμαρτυρήθηκαν για τα – εξωφρενικά – μέτρα που προσπαθεί να περάσει η κυβέρνηση της Γερμανίας κατά των ‘εν δυνάμει’ τρομοκρατών πολιτών της. Κάποια ισχύουν ήδη, κάποια προσπαθούν να τα περάσουν τώρα με βάση οδηγία της ΕΕ.

Είναι εντυπωσιακό το πόσο γαργάρα γίνονται κάτι τέτοια θέματα πάντως από τα περισσότερα ΜΜΕ. Κάνουν καλά τη δουλειά τους.

To video με αγγλικούς υπότιτλους εδώ.

Το άρθρο από τη Deutsche Welle εδώ.

Βοήθεια μας.

Βροχερός ο φετινός Σεπτέμβρης:

“Εκατομμύρια ανθρώπων αποζητούν την αιωνιότητα, ενώ δεν ξέρουν τι να κάνουν ένα βροχερό απόγευμα”

Και το πρωτότυπο:

“Millions long for immortality who don’t know what to do on a rainy afternoon”
(Susan Ertz – 1894-1985, Αγγλίδα συγγραφέας)

(Κρίμα και άδικο)

Το σκίτσο αυτό ανήκει στην ομάδα σκίτσων που είχε εξεγείρει τους μουσουλμάνους της Ευρώπης πριν 3 χρόνια περίπου. Για τη συγκεκριμένη φωτογραφία είχαν πραγματικά προσβληθεί ή μήπως εξεγέρθηκαν επειδή ίσως όντως επιβεβαιώθηκε με κάποιο τρόπο η πλήρης έλλειψη παρθένων στον παράδεισό τους;