Αναρτήθηκε από: atumrakis | 10/05/2010

Μόνο κοίταξε



Ξανακοίταξε αυτή την τελεία. Είναι εδώ. Είναι το σπίτι. Είναι εμείς. Σε αυτήν την τελεία, οποιοσδήποτε αγαπάς, οποιοσδήποτε γνωρίζεις, οποιοσδήποτε έχεις ακουστά, οποιοδήποτε ανθρώπινο πλάσμα που έχει υπάρξει, έζησε τη ζωή του. Το σύνολο της χαράς και του πόνου μας, χιλιάδες από βέβαια θρησκευτικά, ιδεολογικά, και οικονομικά δόγματα, κάθε κυνηγός και θήραμα, κάθε ήρωας και δειλός, κάθε δημιουργός και καταστροφέας πολιτισμού, κάθε βασιλιάς και χωριάτης, κάθε ερωτευμένο ζευγάρι, κάθε μητέρα και πατέρας, κάθε ελπιδοφόρο παιδί, εφευρέτης και εξερευνητής, κάθε δάσκαλος της ηθικής, κάθε διεφθαρμένος πολιτικός, κάθε σούπερσταρ, κάθε υπέρτατος ηγέτης, κάθε άγιος και κάθε αμαρτωλός στην ιστορία του είδους μας έζησε εδώ – σε ένα μικρό μόριο σκόνης κρεμασμένο σε μια ηλιαχτίδα.

Η Γη είναι μια πολύ μικρή σκηνή στην κοσμική αρένα. Σκέψου τα ποτάμια αίματος που έχουν χυθεί από όλους αυτούς τους στρατηγούς και τους αυτοκράτορες ώστε, μέσα στη δόξα και τον θρίαμβο, να καταφέρουν να γίνουν στιγμιαίοι άρχοντες ενός κλάσματος μιας τελείας. Σκέψου τις ατέλειωτες αγριότητες των κατοίκων της γωνίας ενός πίξελ στους σπανίως διακριτούς κατοίκους μιας άλλης γωνίας, σκέψου πόσο συχνές οι παρεξηγήσεις τους, πόσο πρόθυμοι είναι να αλληλοσκοτωθούν, πόσο ένθερμα είναι τα μίση τους.

Οι φλυαρίες μας, η φαντασιακή μας σπουδαιότητα, η αυταπάτη του ότι κατέχουμε μια προνομιούχο θέση στο σύμπαν, αμφισβητούνται από αυτό το σημείο του αμυδρού φωτός. Ο πλανήτης μας είναι μια μοναχική κηλίδα μέσα στο τεράστιο περιβάλλων κοσμικό σκοτάδι. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, σε αυτή την απεραντοσύνη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι θα έρθει κάποια εξωτερική βοήθεια να μας σώσει από τους εαυτούς μας.

Η Γη είναι ο μοναδικός γνωστός κόσμος μέχρι τώρα που φιλοξενεί ζωή. Δεν υπάρχει κάπου αλλού, τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον, όπου το είδος μας να μπορούσε να μεταναστεύσει. Να επισκεφτεί, ναι. Να εγκατασταθεί, όχι ακόμα. Είτε σου αρέσει, είτε όχι, μέχρι στιγμής η Γη είναι εκεί που μπορείς να σταθείς.

Έχει ειπωθεί ότι η αστρονομία είναι μια ταπεινωτική και διδακτική εμπειρία. Ίσως δεν υπάρχει καλύτερη επίδειξη της τρέλας της ανθρώπινης έπαρσης από αυτή τη μακρινή εικόνα του μικροσκοπικού κόσμου μας. Για μένα, αυτή η εικόνα υπογραμμίζει την ευθύνη που έχουμε να είμαστε πιο ανθρώπινοι ο ένας με τον άλλον, και να διατηρήσουμε και να προστατεύσουμε αυτή την αχνή μπλε τελεία, το μόνο σπίτι που έχουμε γνωρίσει.

(Carl Sagan, Pale Blue Dot, σε ελεύθερη μετάφραση από εμένα, που πολύ θα ήθελα να του μοιάζω)

Άραγε, πόσοι άνθρωποι έχουν κάνει αυτή τη σκέψη;

Advertisements

Responses

  1. πολύ καλό!

    σου στέλνω και μια σούπερ new age μπαρούφα που παίζει αυτές τις μέρες και πιο πολύ χθες

    http://lastknowledge.blogspot.com/2010/05/12.html

  2. Ποπο, κάψιμο!

    Κοίτα να δεις έννοιες ο Μεγάλος Κεντρικός Ήλιος του Σύμπαντος!!
    Να του πούμε ένα ευχαριστώ βρε παιδί μου!

  3. Πάρα πολύ ωραίο… Όποτε βλέπω κάτι τέτοια αναρωτιέμαι πως υπάρχουν ακόμα θρησκείες… Βέβαια ο κόσμος δεν συνειδητοποιεί πως όντως είμαστε ένας κόκκος άμμου…

  4. ΑΘΑΝΑΣΙΑ

    Τότε μονάχα οι ’λιαχτίδες παιχνιδίζουν
    όταν δροσοσταλίδες τύχει να συναπαντούν
    δακρύμορφες αμόλυντες και άχραντες αυτού του κόσμου
    της πρωινής και βραδινής δροσιάς κρυστάλλινοι ανθοί

    Στο πού και πουθενά τις ξεστρατίζουν
    σ’ ουράνια τόξα τόσα δα τις διασκορπούν
    τα μυστικά της νύχτας να ξεπροβοδίζουν
    στους φανερούς του Ηλιάτορα να σπεύδουν τους χορούς

    Σβήνοντας εγερτήριο να ηχούν στα σήμαντρα των νυχτερίδων
    ανάβοντας στα παγωμένα τα κυκλάμινα για ζεστασιά
    λευκάνθεμα στα στήθη των νυμφών για να ξυπνήσουν
    φωτάνθεμα στου λυώσιμου των παγετώνων την λαμπυρισιά

    Και συ οράματα και στόχους αν αποτολμήσεις
    ίσως μια ηλιαχτίδα να γενείς
    κάποιας δροσοσταλίδας συναπάντημα να τύχεις
    κι ουράνιο τόξο τόσο δα να καταστείς

    Τι κι αν σε λίγο ή μετά χάμω θα πέσεις
    τι κι αν τα χρώματά σου στο λεπτό θ’ αφανιστούν
    κάποιων βλαστών τα κύτταρα τι κι αν σ’ απορροφήσουν
    μήπως στην αγκαλιά της μάνας γης δεν θα ξαναβρεθείς

    Σταύρος Βασδέκης

  5. +1 μον αμί 🙂

  6. ��� ����� ��� �� http://troktiko-blog.blogspot.com

  7. […] Γη μας, η Γη των ανθρώπων, η πατρίδα μας, ο πλανήτης μας, μια αχνή, γαλάζια κουκίδα να αιωρείται σαν κόκκος σκόνης πάνω σε μια ξώφαλτση […]

  8. […] Γη μας, η Γη των ανθρώπων, η πατρίδα μας, ο πλανήτης μας, μια αχνή, γαλάζια κουκίδα να αιωρείται σαν κόκκος σκόνης πάνω σε μια ξώφαλτση […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: